Zlecenie zadań PFRON projekt „Tacy Sami”
Celem projektu jest zwiększenie samodzielności życiowej i aktywności osobistej oraz społecznej uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy w Lasowicach Wielkich poprzez realizację dedykowanego, kompleksowego programu wsparcia w oparciu o indywidualne plany działania (IPD), z uwzględnieniem możliwości psychofizycznych, budowania i rozwoju zainteresowań oraz potencjału uczestników, przy Ich aktywnym udziale.
Łączny czas trwania projektu obejmuje 3 lata w okresach:
- Pierwszy okres finansowania – 2026-01-01 – 2027-03-31,
- Drugi okres finansowania – 2027-04-01 – 2028-03-31,
- Trzeci okres finansowania – 2028-04-01 – 2029-03-31
Projekt ma charakter ciągły i lokalny. Jego przedmiotem jest realizacja działań skierowanych do podopiecznych ŚDS w Lasowicach Wielkich (ŚDS) z zakresu ciągłej rehabilitacji, ukierunkowanej na zwiększenie aktywności uczestników w różnych dziedzinach codziennego funkcjonowania. Działania te mają na celu zmianę zachowań uczestników z charakterystycznego dla nich stanu marazmu, zwiększenie aktywności indywidualnej i społecznej, a przez to budowanie ich powrotu do społeczeństwa, poprzez zwiększanie osobistego udziału w życiu własnym i otoczenia, powiększanie obszarów poznania i działania, uczenie się norm i zachowań społecznych, panowania nad własnym organizmem i emocjami, eliminację lęków, zwiększanie świadomości własnych i tworzonych przez otoczenie możliwości oraz ich poszerzanie,
zwiększanie wpływu na własne zdrowie, życie i pozycję w otoczeniu oraz udziału w życiu otoczenia.
Zadania związane z projektem będą realizowane średnio przez półtora godziny dziennie, a czas realizacji zostanie określony harmonogramem, dostosowanym do programu zajęć w ŚDS. W projekcie przewidziano realizację wsparcia na terenie placówki, z wykorzystaniem jej bazy i zasobów oraz poza placówką, w różnych formach i metodach, w tym w oparciu o udostępnione na rzecz projektu zasoby Fundacji Wróć oraz w przestrzeni publicznej.
Grupę docelową projektu stanowi 24 uczestników ŚDS w Lasowicach Wielkich. Są to osoby niepełnosprawne, posiadające aktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Uczestnicy to osoby o słabej/ chwiejnej kondycji psychicznej, zmiennych nastrojach, często zamknięte w sobie, apatyczne, z nieumiejętnością koncentracji i słabą pamięcią, uciekające od rzeczywistości, nie potrafiące się do niej dostosować i nie uczestniczące w życiu społecznym.
Formy wsparcia
W projekcie zaplanowano cykliczne wsparcie dla 24 uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy, z zastosowaniem różnorodnych metod i technik terapeutycznych w celu zapewnienia harmonijnego oddziaływania terapeytycznego, zmierzającego do zwiększenia aktywności życiowej i społecznej uczestników.
Terapia Komunikacji
Celem formy wsparcia jest utrzymanie sprawności i rozwój uczestników w zakresie sprawności porozumiewania się z otoczeniem, także w warunkach trudności w zakresie mowy werbalnej czy sprawności słuchu. Trudności porozumiewaniu się bardzo często towarzyszą zaburzeniom charakterystycznym dla uczestników ŚDS, stanowiąc istotną przeszkodę w funkcjonowaniu osobistym i społecznym. Usprawnienie komunikacyjne poprzez terapię i wyposażenie uczestników w narzędzia wspierające komunikację oraz umiejętność posługiwania się nimi może stanowić istotny element rozwoju kluczowych umiejętności społecznych. Z pewnością też wpłynie na
poczucie własnej wartości i sprawczości wśród uczestników. W procesie terapeutycznym uczestnik pozna i spróbuje wykorzystywać w komunikacji różnorodne metody i technologie, umożliwiające prowadzenie dialogu, pomimo rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Poprzez dostęp do zróżnicowanych narzędzi komunikacyjnych, będzie miał możliwość wyboru i stosowania tych, które w porozumiewaniu się będą dla niego najbardziej przyjazne i efektywne. W ten sposób nastąpi wytworzenie i wzrost poczucia bezpieczeństwa; stworzone zostaną możliwości komunikowania potrzeb, począwszy od najbardziej podstawowych (jedzenie, picie, czynności higieniczne), poprzez dokonywania wyborów (co zjeść, w co się ubrać, dokąd iść, co robić), a w ślad za tym podejmowanie decyzji i wywieranie wpływu na życie własne oraz na otoczenie, a przez to – uczestnictwo w życiu społecznym.
Terapie Poznawcze
Obniżona sprawność poznawcza i koncentracja, problemy z pamięcią, zmienne nastroje i lęki stanowią istotną przeszkodę w codziennym i społecznym funkcjonowaniu uczestników placówki. Długotrwałe utrzymywanie się czy nawracające występowanie powyższych stanów powoduje obniżenie nastroju, wiary we własne możliwości, zniechęcenie do podejmowania jakiejkolwiek aktywności czy snucia planów działania i rozwoju. Poprzez indywidualną diagnozę i na jej podstawie dobraną terapię, z wykorzystaniem różnorodnych bodźców poznawczych, aktywizujących, stymulacji elektroencefalograficznej uzyskuje się wyeliminowanie lub obniżenie oddziaływania stanów niepożądanych oraz wzmocnienie funkcji poznawczych, koncentracji, równowagi i stabilności emocjonalnej, procesów podejmowania decyzji. „Poznawcza” ukierunkowana jest na zrozumienie i pozyskanie umiejętności zapanowania nad własnymi stanami emocjonalnymi, zasobami psychofizycznymi, otwierającymi nowe możliwości funkcjonowania. Poznawcza odnosi się także do budowania chęci i zdolności poznawania otoczenia, w szerokim rozumieniu, choć bardziej w kontekście oddziaływania i funkcjonowania, aniżeli samego ich istnienia.
Terapia z Kulturą
Zidentyfikowanie, rozwój i wykorzystanie w procesie terapeutycznym zainteresowań uczestnika, poprzez które może On wyrażać i kształtować własne stany emocjonalne, przeżycia wewnętrzne, oczekiwania. Budowanie harmonii wewnętrznej uczestników, relacji między nimi i z otoczeniem, eliminowanie procesów wyalienowania, wzmocnienie chęci do zaznaczania swojej obecności (odczuć, stanów, przeżyć, ekspresji) w środowisku. Wdrożenie formy wsparcia przyczyni się do minimalizowania, docelowo eliminowania stanów niepewności, zamknięcia, lęków, wyobcowania, w sferze odbioru i wyrażania własnych stanów, przyczyni się do nawiązywania i
umacniania kontaktów z otoczeniem, zaznaczania w nim swojej obecności, znajdowania i budowania relacji w oparciu o wspólne (zbieżne) środki wyrazu i zainteresowania. Celem terapii jest przełamanie głębokich barier myślowych, pokazanie, że świat „bywa inny”, że w tym „innym” świecie można się czuć równie dobrze, a może nawet lepiej…, co sztuka doskonale pokazuje w swej treści i warstwie znaczeniowej oraz w otoczeniu, w jakim jest prezentowana.
Terapia Aktywności w Kulturze
Uczestnicy ŚDS wywodzą się głównie z rodzin ubogich, o niskim wykształceniu, nie mających zwyczaju lub możliwości uczestniczenia w wydarzeniach kulturalnych, bez względu na wagę tych wydarzeń. Charakterystyczne tendencje do „zamykania” osób chorych psychicznie lub z niepełnosprawnością intelektualną „przed oczami innych” i izolacja społeczna powodują, że świat sztuki zarówno wysokiej jak i powszechnej, festynowej, populistycznej jest dla nich nieznany i niedostępny. Tymczasem osoby te doskonale odnajdują się w świecie iluzji i metafory, muzyki itp.. Ekspresja związana z twórczością stanowić może jeden z ważniejszych elementów porozumienia, otwarcia na wyrażanie emocji, współodczuwanie, współuczestniczenie, aktywną obecność. Dzięki zastosowaniu tej formy wsparcia możliwe będzie praktyczne i faktyczne wprowadzenie uczestników w świat szeroko rozumianej kultury; nauczanie przyjmowania postaw adekwatnych do okoliczności (jarmark-kino-teatr), przełamanie bariery niedostępności – tkwiącej może nawet bardziej w zdrowych uczestnikach zdarzeń kulturalnych.
Hortiterapia
Hortiterapia u osób z niepełnosprawnościami pozytywnie wpływa na sprawność manualną, koordynację, siłę mięśni i równowagę. Beneficjenci rozwiną wiedzę o przyrodzie i wykorzystywaniu roślin w życiu człowieka. Poprzez przebywanie w ogrodzie wśród różnorodności roślin i barwnych kwiatów dochodzi do redukcji stresu, lęków czy depresji. Terapia ta pomaga w budowaniu poczucia sensu i własnej sprawczości.
Trening aktywności fizycznej
Celem realizacji treningu jest wypracowanie zachowań z zakresu zdrowego życia poprzez systematyczną aktywność fizyczną, pozwalającą na utrzymanie prawidłowej sylwetki, redukcję stresu, wypracowanie nawyków systematyczności oraz motywowania się do osiągania celó i poprawiania swoich wyników.
Hydroterapia i terapie wodne
Celem stosowania terapii wodnych jest kształtowanie harmonii, wydobywanie świadomości własnego ciała oraz umiejętności panowania nad jego odruchami, tonowanie napięć, równoważenie stanów psychofizycznych itp. Uzyskaną w ten sposób dobrą energię wraz z poprawą samopoczucia psychicznego oraz świadomości własnej wartości i możliwości, uczestnik będzie mógł przeznaczyć na celowe i zamierzone włączenie się w pozostałe procesy terapeutyczne, edukacyjne a docelowo społeczne.
Masaż
Podstawowym celem wzmocnienia zaprojektowanych w projekcie form wsparcia masażem jest wyeliminowanie lub zmniejszenie leżących po stronie organizmu uczestnika przeszkód i ograniczeń o charakterze psychicznym i fizycznym, uniemożliwiających lub utrudniających codzienne funkcjonowanie i udział w życiu społecznym. Chodzi tu głównie o łagodzenie stanów lękowych i stresu, przejawiających się także bólem fizycznym, który może być wyeliminowany poprzez rozluźnienie.
Odpowiednio dobrane techniki masażu wpływają pobudzająco lub uspokajająco na układ nerwowy za pośrednictwem obwodowych włókien czuciowych. Wpłynie to pozytywnie na pozostałe procesy poprzez przezwyciężenie ograniczeń, podniesienie koncentracji, poprawę samopoczucia, samoświadomości własnego organizmu, wzrost pewności siebie.
Wszystkie, poza Aktywnością w Kulturze formy wsparcia będą realizowane w formie cyklicznej, indywidualne pracy z uczestnikami projektu.
Do realizacji zadania zostaną wykorzystane zasoby Fundacji Wróć i placówki, w tym samochody dla realizacji przewozów na wydarzenia kulturalne; pracownia hydroterapii w Lasowicach Wielkich; sprzęt , w tym Thomatis, C-Eye, Neuroforma, komputery, rowery itd.
Zamierzone działania przyczynią się do:
- wzrostu samodzielności uczestników projektu;
- doświadczeń kulturalnych, poczucia radości ze współuczestnictwa w życiu społecznymi kulturalnym;
- wzrostu poziomu i jakości funkcjonowania osób niepełnosprawnych,
- uaktywnienie środowiska osób niepełnosprawnych, wzmocnienie tych środowisk oraz ich organizacji – zwiększenia zdolności do podejmowania inicjatyw na rzecz środowiska osób niepełnosprawnych;
- ograniczenie izolacji, poczucia wykluczenia społecznego, zaniedbania i braku sensu egzystencji u osób niepełnosprawnych;
- zmiany postaw społecznych w stosunku do osób niepełnosprawnych, stworzenia fundamentów wiary i sensu budowy społeczeństwa obywatelskiego, opartego na wzajemnym poszanowaniu, wsparciu i integracji;
- odbudowy rodzin, zachwianych wartości, uaktywnienia w działaniach na rzecz środowiska
- procesu przebudowy świadomości wielu osób, w kwestii możliwości związanych z dostępem i uczestniczeniem osób niepełnosprawnych w zróżnicowanej przestrzeni publicznej, oraz zawartych w niej dóbr;
- poprawy kondycji psychicznej uczestników, otwarcie się na świat, otoczenie i nowe doznania;
- uzyskanie przez uczestników umiejętności zwiększających ich kompetencje społeczne;